در انجماد فصل هايي كه نبوده اي

با خاطرات مبهم يك قبر در سفر . .

تا كاج سايه ي سرت؛ آواز جغدها!

دستِ دلِ خورشيد را از شعر من ببر!

از سينه خيز كوه كه پايين نيامدم

از تارهاي چشم كسي ليز خوردم و . .

بايد مچاله مي شدي تا چاله ات شوم

هي دست توي صورتم . . با جيغ بردم و . . :

"بشكن، بزن، بمير! منو از خاطرت ببر"

""هولم نكن، مي ترسم از قبراي روبروش""

"اين آخريشه، جمجمه ش، دندوناي طلاش"

""انگار قبل مردنش، غم مونده توو گلوش""

از سايه هاي پشت سرم خيس مي شدي

از برق خنده هاي كسي توي گوش هام :

"بوي بزاق مُرده هنوز توي مغزمه"

فكر غليظ رد شدن از مرز اتّهام . . .

روح كسي جا مانده در جيبم كه بعدِ تو

مي ترسم از لباس هاي خواب خانه ام

با فاتحه پيوند خوردم توي آينه

بن بست خاطرات تو . . در چال چانه ام!

90/9/21

عمق نگاه يك قفسه، جلدهاي گيج
تسليم خوانشي به تقدير و داوري
وقتي شبيه حادثه تكرار مي شوم
هي بغض مي جوم كه تو بالا بياوري!

خودكار پلك مي زند و بهت مي چكد
هر خيسي صداي تو را سطر مي شود
پيغمبر زمانه هاي بي خبر شدي
وقتي عصاي دست و دلت، چتر مي شود!

با تو مچاله بودنم در سطل كاغذي
از تو سكوت كردنم لاي كتاب هام
پنهان شدن پشت تمام غرفه هاي درد
محور نبستن تو مابين عذاب هام!

با هر چه منتشر كنمت جمع مي شوي
تو قابليت همه ي ناگفته ها شدي
امضا بدون نام . . . كه معروف مي شوم!
از سطح‌ خسته ي من مطلق جدا شدي:

چشمم اتوبان نبودن هاي بعد از اين . .
گوشم غريبه تر شدن رد پاي تو
لب هام عمق فاجعه را درك مي كنند
وقت بغل گرفتن خودكار . . جاي تو !